Otvaranje Avalskog tornja dva puta je odlagano, prvi put zbog solidarnosti sa građanima Evrope koji su bili u žalosti zbog tragične pogibije poljskog predsednika Leha Kačinjskog i poljske delegacije, a drugi put zbog najavljenih loših vremenskih prilika.
Avalski toranj je visok 204,5 metara, metar viši nego stari i najviša je građevina na Balkanu.
Na izgradnju novog tornja utrošeno je 5.000 metara kubnih betona i oko 500 tona armature, a njegova konstrukcija može da izdrži i zemljotres do 9,2 stepena Merkalijeve skale.
Vrh antene novog tornja napravljen je od nesagorivih materijala.
Na 120. metru nalazi se restoran površine 100 metara kvadratnih, a posetioce će do vidikovca, koji se nalazi na 124. metru visine, prevoziti dva lifta brzinom od tri metra u sekundi.
Elektrooprema ugrađena u ovo zdanje predstavlja najmoderniji sistem te vrste, jedan od sedam takvih u Evropi. Osvetljen od temelja do vrha, zahvaljujući agregatima, ne može ostati bez napajanja električnom energijom.
U prilaznu stazu tornju biće ugrađeno 200 otisaka dlana najzaslužnijih donatora i učesnika akcije "Izgradimo toranj na Avali". Prva je svoj otisak ostavila, sada pokojna, slikarka Olja Ivanjicki, koja se poklonivši svoje slike pridružili akciji.
Među 200 otisaka nalaze i dlanovi pet akademika – Matije Bećkovića, Milorada Pavića, Dušana Kovačevića, Toneta Serafimovskog i Vladimira Veličkovića, kao i tenisera Ane Ivanović i Novaka Đokovića.
Izgradnja novog tornja počela je 2005. godine, a završena je u novembru 2009.
Izgradnja je izvođena ne odstupajući od projekta arhitekata Uglješe Bogunovića, Slobodana Janjića i konstruktora Milana Krstića, tvoraca starog Avalskog tornja.
Projekat i nadzor radova povereni su Saobraćajnom institutu CIP, a izvođač radova bilo je građevinsko preduzeće "Ratko Mitrović".
Stari avalski toranj projektovan je od 1959 -1960. godine, građen od 1961. do 1964, a otvoren 1965. godine.
Nekadašnji toranj je bio visok 202,8 metara i smatrao se jednim od najlepših TV repetitora u Evropi i svetu. Bio je jedini toranj na svetu koji je za presek imao jednakostranični trougao, simbol srpskog tronošca za sedenje.
