Kraljevina SHS zauzimala je teritoriju današnje Srbije, Bosne i Hercegovine, Makedonije i Crne Gore, i najveći deo današnje Hrvatske i Slovenije. Na čelu monarhije bila je dinastija Karađorđevića.
Srbija je prvi put zvanično iznela stav o ujedinjenju Južnih Slovena u jednu državu kroz Nišku deklaraciju, 7. decembra 1914. godine.
Konkretni pregovori o ustrojstvu takve države počeli su, međutim, tri godine kasnije, a vođeni su u dva navrata – na Krfu 1917. i u Ženevi 1918. Ti pregovori su rezultirali Krfskom deklaracijom i Ženevskim sporazumom.
Krfska deklaracija ustanovila je naziv države, monarhističko uređenje, teritoriju, ravnopravnu upotrebu imena sva tri naroda, pisma, veroispovesti, jednakost svih građana, opšte biračko pravo i tajno glasanje.
Osnove Ženevskog sporazuma bile su ujedinjenje Srba, Hrvata i Slovenaca u jednu nedeljivu državu i ponuda Crnoj Gori da uđe u Kraljevinu SHS. Tim sporazumom je predviđeno i da spoljašnje granice budu određene samoopredeljenjem naroda.
Uslovi za stvaranje Kraljevine SHS stvoreni su po završetku Prvog svetskog rata, posle propasti Austrougarske monarhije i Otomanskog carstva.
Kraljevina SHS nastala je Ugovorom Jugoslovenskog odbora koji je predstavljao južnoslovenske zemlje koje su se odvojile od Habsburške monarhije, i regenta Aleksandra Karađorđevića, koji je 1. decembra 1918. i objavio stvaranje kraljevine.
Premijer prve vlade bio je jedan od osnivača Radikalne stranke, Stojan Protić.
Kraljevina SHS je promenila naziv u Kraljevinu Jugoslaviju 3. oktobra 1929. godine.
Tokom Drugog svetskog rata, na drugom zasedanju AVNOJ-a u Jajcu, 29. novembra 1943. godine postavljeni su temelji novog uređenja Jugoslavije.
Po završetku rata održan je referendum na kome je prihvačeno republikansko državno uređenje, umesto monarhističkog.
