Svetolik Radovanović, prvi Srbin sa titulom doktora geologije i paleontologije, rođen je na današnji dan 23. marta 1863. godine kod Aleksinca, čime je započela istorija modernog srpskog rudarstva i prosvete. Školovan u više evropskih centara, svoje akademsko usavršavanje krunisao je u Beogradu i Beču, trasirajući put karijeri koja je neraskidivo povezala nauku i državnu službu.
Vođenje Geološkog instituta na Beogradskom univerzitetu obeležio je preuređenjem po evropskim uzorima, dok je autoritet u akademskoj zajednici potvrdio u dva mandata kao dekan Filozofskog fakulteta. Priznanje za rad stiglo je još krajem 19. veka, kada postaje dopisni, a potom i redovni član Srpske kraljevske akademije.
Politički angažman upotpunio je funkcijom prvog ministra narodne privrede početkom 20. veka, a mandat je ostao upamćen po uvođenju pravila za zaštitu rudara, unapređenju obrazovanja šegrta i pokretanju resorne izdavačke delatnosti. Tokom Prvog svetskog rata u Parizu je delovao kao komesar za izbeglice, dok je nakon sukoba predstavljao zemlju u delegaciji na mirovnoj konferenciji.
Naučni pečat ostavio je kroz više od 80 radova, među kojima se izdvajaju „Podzemne vode“ i studije o istočnoj Srbiji. Sa Jovanom Žujovićem osnovao je Srpsko geološko društvo, postavljajući temelje hidrogeologije, paleontologije i seizmologije. Nosilac brojnih odlikovanja i jedan od ključnih ljudi u razvoju srpske nauke, preminuo je 17. jula 1928. u Beogradu.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Njegova neumorna posvećenost struci i državi ostala je urezana u same korene modernog društva. Dok se danas oslanjamo na prirodna bogatstva i zakonsku regulativu, retko se setimo da je upravo on bio taj vizionar. Radovanovićeva baština živi kroz generacije stručnjaka koje je inspirisao svojim delom.
Piše: Stefan Bogdanović
