Ratni put Mihaila Madžarevića ostao je snažno upisan u vojnu istoriju Srbije. Vodio ga je kroz balkanske ratove i Prvi svetski rat, uz stalni povratak u najteže borbene zone. Rođen na današnji dan 1894. godine, u Prvi balkanski rat ulazi kao osamnaestogodišnjak, a iz njega izlazi u činu narednika, sa zaplenjenom turskom baterijom i bez ijedne povrede.
Na Bregalnici, tokom Drugog balkanskog rata, stiče novo ratno iskustvo. Nakon preležane kolere vraća se u valjevski kraj kao potporučnik. Napad Austrougarske dočekuje u Loznici, gde već u prvoj akciji uklanja neprijateljskog izviđača koji je koristio civilku kao štit tokom begstva. Posle borbi na Gučevu ranjen je kod Kamenice, ali se brzo vratio u borbu i sa dvojicom podoficira zarobio ceo vod austrougarskih oficira, za šta je odlikovan Zlatnom medaljom za hrabrost.
Kralj Petar ga unapređuje u poručnika i odlikuje Karađorđevom zvezdom. U junu 1915. godine samostalno osmišljava akciju na Mišarskoj adi kod Šapca, tokom koje je zarobljeno više od sto austrougarskih vojnika, a ubrzo saznaje i da mu je glava ucijenjena na 50.000 kruna.
Povlačenje preko Albanije prolazi na začelju kolone, štiteći odstupnicu do poslednjeg trenutka. Nakon oporavka na Krfu vraća se na front, gde na Kajmakčalanu, uklanja bugarski mitraljez koji je zaustavljao napredovanje jedinica. Posle tog podviga unapređen je u čin kapetana, ali odbija službu van prve linije i ostaje u borbi.
Tokom Drugog svetskog rata odbija svaku saradnju sa okupatorom, zbog čega prolazi logor na Banjici i zatočeništvo u Nemačkoj. Posle rata odlazi u Sjedinjene Američke Države, gde umire 1965. godine.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Njegova gvozdena volja i neustrašivost pred neprijateljem učinile su ga živom legendom, a munjevito napredovanje kroz činove obezbedilo mu je titulu najmlađeg majora u istoriji srpske vojske. Madžarević nije bio samo vojnik, već simbol nepokornosti koji je svako odlikovanje zaslužio na samoj liniji vatre. Njegovo ime danas stoji kao večni putokaz oficirske časti i bezgranične ljubavi prema otadžbini.
Piše: Stefan Bogdanović
