Rođena je u Mariboru 1914. godine, otac joj je bio socijalista, a majka službenica. Revolucionarno radničkom pokretu pristupila je kao student Ekonomske visoke škole u Zagrebu. Radila je u punktu za odlazak dobrovoljaca u Španiju, kao i na zadacima tehnike CK KPJ. Has je bila učesnik Narodnooslobodilačkog rata i nosilac partizanske spomenice, a posle rata radila je kao stručnjak u Saveznom izvršnom veću.
Broza je upoznala 1937. u Parizu, u maju 1941. godine dobijaju sina Aleksandra – Mišu. Stanovali su u unajmljenoj kući, pod lažnim imenima Marija Šarić i inženjer Slavko Babić. Ubrzo su se razišli, jer ih je, kako je objasnila u jednom intervjuu hrvatskim medijima, datom posle višedecenijskog ćutanja, rat rastavio.
Ustaše su je uhapsile 1943. godine u Zagrebu, a više je verzija o tome kako je izvučena iz zatvora i ko ju je izvukao posle nekoliko meseci zatočeništva. Jedna od varijanti je da je Hertu i Titovog tek rođenog sina od ustaša skrivao Vladimir Velebit, u svojoj momačkoj garsonjeri.
Posle Martovskih pregovora 1943. godine razmenjena je za grupu nemačkih naučnika zarobljenih u Bosni dok su tragali za uranom za Hitlerovu atomsku bombu. Posle razmene kratko vreme je provela u Vrhovnom štabu NOV i POJ, a potom je otišla u Sloveniju gde je ostala do kraja rata.
Posle rata, Herta se udala i rodila dve ćerke, a Tita je navodno videla još samo jednom, 1946. godine, u njegovom predsedničkom kabinetu. Sin kojeg je dobila sa Titom, Aleksandar Mišo Broz, je hrvatski diplomata u Indoneziji, a unuka Saša Broz upravnik Pulskog pozorišta.
