Januar 1942. godine ostao je zabeležen kao jedan od najtamnijih perioda u istoriji Novog Sada i čitave južne Bačke. Pod patronatom Hortijevog režima, saveznika nacističke Nemačke, sprovedena je Novosadska racija. Bila je to sistematska akcija terora i masovnih likvidacija, čiji je prevashodni cilj bio zastrašivanje stanovništva i pokušaj promene etničke slike regiona. Hiljade nedužnih civila stradalo je u ovom talasu nasilja. U nizu brutalnih zločina, posebno jezivo svedočanstvo ostaje sudbina najnemoćnijih, odojčadi i male dece, čija su tela bacana u ledeni Dunav.
Brojna svedočenja preživelih i kasnija istraživanja navode scene u kojima su vojnici mađarske žandarmerije i vojske, na obalama Dunava, nemilosrdno bacali žive bebe iz naručja majki direktno u ledenu vodu, ili su ih streljali zajedno sa roditeljima, a zatim njihova tela gurali pod led.
Ovo je bio čest prizor na Dunavu kod Štranda i Petrovaradinske tvrđave, gde je na hiljade ljudi likvidirano. Majke su u očajničkim pokušajima da spasu svoju decu, pokušavale da ih sakriju ili zaštite svojim telima, ali je brutalnost izvršilaca bila bez granica. Prizori zaleđenih tela, među kojima su bili i sitni obrisi beba i dece, ostali su u sećanju malobrojnih svedoka i svedočanstava koja su kasnije prikupljana.
Tragična sudbina brojnih beba, čija imena nikada nećemo saznati, postala je vekovni simbol genocidnog karaktera Racije. Ona svedoči o krajnjoj brutalnosti koja nije poštedela ni najslabije, ni najnevinije. Ne radi se o pojedinačnoj priči, već o kolektivnoj žrtvi, o stotinama malih života koji su, bez krivice ostali bez prava na život i na sreću i tugu koju on nosi.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Sudbina nevinih beba bačenih pod led Dunava ostaje večni simbol zla Novosadske racije. Ne smemo zaboraviti njihove prekinute živote, ali ni dozvoliti da nas sećanje vodi u mržnju. Snaga društva leži u oproštaju koji ne briše istinu. Moramo ostati budni pred ideologijama koje negiraju vrednost ljudskog života, smatrajući neke važnijim od drugih. Reči „budite mudri kao zmije, a bezazleni kao golubovi“ pozivaju nas da prepoznajemo pretnje, čuvajući svoju humanost. Sećanje na najnevinije žrtve neka bude podstrek za svet bez takvog zla.
Piše: Petar Nikolajev
