Desanka Maksimović, najvoljenija srpska pesnikinja, profesorka i redovna članica Srpske akademije nauka i umetnosti, preminula je na današnji dan 11. februara 1993. godine. Rođena u Rabrovici kod Valjeva, detinjstvo je neraskidivo vezala za Brankovinu, mesto koje je ostalo njeno trajno nadahnuće. Diplomirala je svetsku književnost, opštu istoriju i istoriju umetnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu, dok su njeni stihovi postali univerzalni sinonim za iskrenost i rodoljublje.
Prosvetni put vodio ju je kroz gimnazije u Obrenovcu, Dubrovniku i Beogradu, gde joj je jedna od učenica bila i pesnikinja Mira Alečković. Književno nasleđe koje je ostavila obuhvata oko 50 knjiga poezije i proze za decu i odrasle. Poema „Krvava bajka“ ostala je potresno svedočanstvo o stradanju kragujevačkih đaka 1941. godine, dok se zbirka „Tražim pomilovanje“ iz 1964. smatra samim vrhuncom njenog opusa. Generacije čitalaca pamte i antologijske pesme „Strepnja“, „Opomena“, „Prolećna pesma“ i „Po rastanku“, kao i zbirke „Vrt detinjstva“, „Zarobljenik snova“, „Nemam više vremena“ i „Slovo o ljubavi“.
Duboka odanost porodici godinama je odlagala njenu udaju, budući da je kao najstarije dete na sebe preuzela brigu o sedmoro braće i sestara. Tek 1933. godine stupila je u brak sa ruskim emigrantom Sergejom Slastikovim, nekadašnjim kadetom zarobljenim u Prvom svetskom ratu. Slastikov je beogradsku glumačku školu zamenio prevodilačkim radom u „Prosveti“, ostavivši za sobom 14 prevoda, dok je dečje stihove objavljivao pod pseudonimom Kalužanin.
Priznanja poput Vukove, Njegoševe, Sedmojulske i nagrade AVNOJ-a krunisala su njen rad. Svakog 16. maja, na njen rođendan, održavaju se „Desankini majski razgovori“, dok Zadužbina „Desanka Maksimović“ dodeljuje nagradu za pesničko delo.
Sahranjena je u voljenoj Brankovini kod Valjeva, gde se svake godine obeležava godišnjica njenog odlaska. Zajednička grobnica supružnika, ukrašena maketom ruske crkve, ostaje simbol njihove trajne ljubavi.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Njeno ime ostaje utkano u večnost, kao najčistiji glas srpske poezije i neprolazne ljudske dobrote.
Piše: Stefan Bogdanović
