U istoriji srpskog pozorišta malo je imena koja se izgovaraju sa tolikim poštovanjem kao što je ime Pere Dobrinovića. O njemu su pisali i kritičari i pesnici, a njegov lik i delo obavijeni su gotovo mitskom aurom – on je bio „najveći glumac koga smo ikad imali“, kako su tvrdili poznavaci teatra. Rođen 1853. godine u porodici beogradskog berberina, Dobrinović je od rane mladosti tragao za pozornicom. Kao sedamnaestogodišnjak pridružio se putujućoj glumačkoj družini, gde je morao da radi sve – i da igra sve. Tri godine kasnije postao je član Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu, kojem je ostao veran do smrti 1923. godine.
Za razliku od mnogih svojih savremenika, Pera Dobrinović je bio oličenje nemačke pedanterije i građanskog reda. Njegov dom sa zidovima prekrivenim ogledalima, bio je njegova pozornica i laboratorija, pred ogledalom je uvežbavao pokrete, grimase, svaku emociju i izraz. Veljko Petrović ga je opisao kao umetnika koji „nikada nije bio zadovoljan sobom“, koji je „robovao svome daru i pozivu“, neumorno radeći na sebi. Govorio je da mu nije bilo teško da iz Novog Sada ode do Beča ili Pešte, samo da bi gledao velike evropske glumce – da nauči nešto novo.
Dobrinovićev talenat obuhvatao je ceo dijapazon ljudskih osećanja: uloge u „Zadužbini“, „Kir Janji“, „Buđi“, „Ričard III“ i drugim komadima donose mu obožavanje publike. Bio je u stanju da istovremeno bude komičan i tragičan, blag i gromovit. Njegov glas, „nešto iscepan i rezak“, kako su beležili savremenici, mogao je da šapuće i grmi u istom dahu. Novosađani su ga najviše voleli kao gunđavog Kir Janju – ulogu koja je postala njegov zaštitni znak.
Umro je onako kako bi poželeo svaki pravi glumac – na sceni. Pera Dobrinović je preminuo „najlepšom glumačkom smrću“, u pozorištu, dok je u pauzi predstave „Ljubavni naiđžak“ popravljao šminku. Bila je to ista predstava kojom je pola veka ranije, započeo svoju karijeru. Život i smrt Pere Dobrinovića ostali su spojeni u pozorišnoj magiji koja i danas odzvanja srpskim scenama.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Danas kada se umetnost često meri brojem pregleda, a ne snagom emocije, lik Pere Dobrinovića podseća nas na vreme kada je gluma bila poziv, a ne profesija. Njegov rad, posvećenost i ljubav prema pozorištu svedoče o jednom plemenitom idealu umetnika čiji plamen „sija“ na sceni.
Piše: Nina Stojanović
