Tačno pre sto dve godine, u septembru 1923. godine, sa srpskog vojničkog groblja Zejtinlik kod Soluna u Beograd su preneti posmrtni ostaci legendarnog Vojvode Vuka – Vojina Popovića. Taj događaj kako su zapisali savremenici, bio je od „nacionalnog značaja”. Posle svečanog opela u Sabornoj crkvi i oproštajnog govora sa balkona Narodnog pozorišta, narod je poslednji put ispratio svog junaka do večnog počivališta na Novom groblju.
Vojvoda Vuk bio je jedan od najvećih junaka naših oslobodilačkih ratova. Kao četovođa u vreme Aneksione krize, kao komandant Dobrovoljačkog odreda u Prvom svetskom ratu i učesnik svih velikih bitaka Balkanskog rata, postao je živa legenda još za života. Savremenici su ga zvali „junakom vrednim divizije”. Poginuo je pred kraj 1916. u borbi sa Bugarima, a njegovo ime i delo ostali su večno u srcu srpskog naroda.
Danas Vojvoda Vuk ima spomenik u Beogradu i Nišu, ulicu u prestonici, a u toku je plemenita akcija obnove njegove rodne kuće u Sjenici. Ovo obeležavanje od
sto dve godine njegovog prenošenja nije samo sećanje na jednog čoveka, to je podsetnik na celu epohu srpskih oslobodilačkih ratova od 1912. do 1918. godine, na žrtvu i slavu koju smo platili za slobodu.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Vojvoda Vuk nije samo ime iz prošlosti, on je oličenje neprekidnog srpskog prkosa i neugasivog stremljenja ka slobodi. Dok čuvamo mesto njegovog večnog počinka, čuvamo sopstveni identitet. Samo oni koji pamte svoje korene imaju snage da hrabro koračaju u budućnost.
Piše: Stefan Stojanović
