Srpska istorija pamti Milutina Garašanina kao državnika koji je ličnim autoritetom spajao vojsku, diplomatiju i politiku, a baš na današnji dan, 22. februara 1843. godine, počinje životni put ovog budućeg predsednika Vlade i akademika. Obavljajući najodgovornije funkcije, od lidera Narodne skupštine do ministra i ambasadora, Garašanin je postao nezaobilazna figura u definisanju javnog i državnog života tadašnje Srbije.
Nasledivši ugled porodice kao sin Ilije Garašanina, autora „Načertanija“, obrazovanje je sticao u Beogradu i Francuskoj, završivši politehniku i artiljerijsku školu u Mecu. Oficirski poziv vodio ga je kroz srpsko-turske ratove 1876. i 1877/78. godine, gde je ranjen kod Ogorijevca. Za vojne zasluge odlikovan je Takovskim krstom i unapređen, dok je profesionalni vojni put zaokružio činom pukovnika.
Političku karijeru započeo je 1880. godine, a dužnost ministra unutrašnjih dela obavljao je od 1881. do 1883. godine. Bio je i predsednik Narodne skupštine, kao i predsednik Vlade Srbije, čime je stekao značajan politički uticaj. Diplomatsku službu vršio je u Beču, a potom i u Francuskoj. Savremenici su ga smatrali izuzetnim govornikom, čija su izlaganja u parlamentu često menjali tok rasprava. Posebno se zalagao za slobodu štampe i javnu debatu, zbog čega je imao snažan ugled u političkom životu svog vremena.
Istorijski podaci beleže da je upravo on 1886. godine učestvovao u prvom telefonskom razgovoru između Beograda i Niša sa kraljem Milanom Obrenovićem. Pored državnih poslova, bavio se i književnošću, objavivši 1892. godine delo „Dokolice“. Danas udruženje „Adligat“ čuva njegovo poverljivo pismo o političkim prilikama na Balkanu i ruskom uticaju, a bio je nosilac Ordena knjaza Danila I i Obilićeve medalje.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Životni put, obeležen neumornim radom na modernizaciji države, okončan je 5. marta 1898. godine u Parizu. Iza sebe je ostavio dubok trag u temeljima srpske diplomatije i parlamentarizma, koji i danas služi kao svedočanstvo o jednom od najistaknutijih državnika svog vremena.
Piše: Stefan Bogdanović
