Preostali Srbi koji su kroz vekove sačuvali veru i običaje, na Svetog Jovana su u selu Lokvica nadomak Prizrena, održali litije pod obroncima Šar-planine. Meštani su pre dve godine obnovili drevnu tradiciju litijskog ophoda kroz selo, kao deo proslave crkvene slave Svetog Jovana Krstitelja, i ove zime još jednom pokazali da se u Lokvici slavi „kao nekad“.
U centru sela, ispred Crkve Svetog Ilije, okupili su se domaćini i gosti. „Ajde, čukni zvono“, dobaci neko, a zvuk crkvenog zvona razleže se podnožjem Šare. Crkvica je mala, ali uređena i obnovljena. Otac Jovan Radić čitao je molitvu, potom je načinjen krug oko crkve, a litija je krenula ka Crkvi Svetog Jovana na drugom proplanku. Pored puta vide se novoizgrađene kuće, dok se snežni vrhovi Šare naziru sa svih strana.
„Sa jedne strane crkve je groblje, spomenici predaka koji su najverniji čuvari, ali i svedoci nekadašnjeg života u ovom čarobnom selu“, navodi Jasmina Savić. Iako je vreme bilo izuzetno hladno, prisutne je kako kažu, grejao osećaj da su tu – da se i dalje okupljaju, mole i slave. Obnovljena je i crkva – okrečena, ofarban ikonostas, pokošena porta.
Ovogodišnji domaćini slave bili su Veka i Ivan Repić, dok su za narednu godinu kolač preuzeli Mirjana i Dušan Trojanović. Domaćini su priredili posluženje i vruću rakiju, a ručak je organizovan u Manastiru Svetih Arhangela, uz angažovanje Aleksandra Krstića. Meštani poručuju da se nadaju da će se već sledeće godine okupiti još više Lokvičana i gostiju – jer kako kažu, lepotu Lokvice treba videti.
Pogled redakcije portala Vesti Online
U tišini i duhovnom miru, Litija u Lokvici nije samo običaj – ona je tiho svedočanstvo opstanka. Dok se pod Šarom pale sveće i čuju zvona, čuva se ono najvažnije: vera, tradicija i zajedništvo koje nas povezuje, gde god da smo. Neka Sveti Jovan svima podari zdravlje, mir i snagu, a Lokvicu sačuva u slozi, veri i pamćenju predaka. Srećna slava svima koji danas slave.
Piše: Siniša Kostić
