Beogradska čaršija je na današnji dan, 10. aprila 1852. godine, postala bogatija za ime koje će obeležiti čitavu jednu epohu – Kosta Hristić zakoračio je u svet u kojem će kasnije, kao diplomata i ministar pravde, ostaviti dubok trag. Ovaj pravnik i hroničar starog Beograda posvetio je život modernizaciji Srbije, ali je istovremeno, kroz svoje pisanje, ostao najverniji čuvar nestalog građanskog duha.
Pripadnost krugu najuticajnijih porodica odredila mu je životnu putanju: sin Nikole Hristića, višestrukog predsednika vlade, i potomak vojvode Tome Vučića Perišića, rano je zakoračio u javni život. Školovanje započeto u Beogradu nastavio je na prestižnim univerzitetima u Berlinu, Hajdelbergu i Francuskoj, gde je stekao evropska znanja i savladao jezike.
Diplomatska i politička karijera nizala se kroz ključne funkcije. Služio je kao sekretar poslanstva u Carigradu, generalni konzul u Solunu i načelnik Ministarstva inostranih dela, dok je Srbiju predstavljao kao poslanik u Bukureštu, Rimu i Beču. Vrhunac karijere dostigao je između 1897. i 1899. godine, obavljajući funkciju ministra pravde u vladi Vladana Đorđevića.
Posebno poglavlje njegove biografije čine kultni memoari „Zapisi starog Beograđanina“. Objavljivani u „Politici“ tokom dvadesetih godina, sačuvali su od zaborava slike grada, običaje i ljude koji su nestajali pod naletom modernizacije. Porodično nasleđe nastavio je i njegov sin Stevan Hristić, čuveni kompozitor i osnivač Muzičke akademije. Kosta je preminuo 5. marta 1927. u rodnom Beogradu, ostavljajući dragoceno svedočanstvo o sloju društva koji je postavio temelje moderne srpske države.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Njegovo ime danas opstaje kao simbol onog gospodskog Beograda koji je nestajao, ali čiji je duh zauvek sačuvan u redovima „Politike“. Odlazak ovog diplomate označio je kraj jedne velike epohe, ostavljajući nam u amanet živu sliku vremena u kojem je nastala naša država.
Piše: Stefan Bogdanović
