Kao glavni projektant Ministarstva građevine, Jovan Ilkić je tri decenije oblikovao vizuelni identitet Srbije, podižući zdanja koja su postala temelji naše moderne arhitekture. Na današnji dan, 22. januara 1917. godine, ovaj veliki graditelj je preminuo, ostavivši iza sebe nasleđe koje i danas definiše najvažnije ulice i trgove glavnog grada.
Njegov profesionalni uspon počeo je pod mentorstvom čuvenog Teofila Hanzena u Beču, što mu je omogućilo da u Srbiju donese duh akademizma i neorenesanse. Najznačajniji Ilkićev poduhvat je Dom Narodne skupštine. Pored Beograda, gde je potpisao zdanja poput hotela „Moskva“, Oficirskog doma i zgrade Protokola, Ilkić je bio aktivan širom zemlje. Projektovao je crkvu svete Trojice u Paraćinu, kao i brojne bolnice i škole, čime je postavio standarde za javno graditeljstvo u unutrašnjosti Srbije.
Specifičnost njegovog rada ogleda se u pobedi na prvom jugoslovenskom arhitektonskom konkursu za zgradu Skupštine, gde je njegovo rešenje izabrano ispred projekta svog velikog rivala Konstantina Jovanovića. Iako primarno veran akademizmu, kroz hotel „Moskva“ (nekadašnju Palatu Rusije) uneo je elemente secesije koji su u to vreme predstavljali pravu revoluciju u beogradskom graditeljstvu.
Pored umetničkog rada, Ilkić je bio stručnjak za tehničke propise i materijale, a njegov profesionalni put nastavio je sin Pavle Ilkić, koji je decenijama kasnije učestvovao u dovršetku očevog najvažnijeg životnog projekta – zgrada Narodne skupštine.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Vizionarski duh kojim je Ilkić menjao lice prestonice dobija svoj moderni nastavak u današnjim monumentalnim projektima poput Beograda na vodi, gde se nekadašnji sjaj klasičnih palata nadovezuje na savremenu arhitekturu, stvarajući jedinstven spoj tradicije i novih simbola koji oblikuju budućnost srpskog graditeljstva.
Piše: Stefan Bogdanović
