Crkva Ružica, smeštena u podgrađu Beogradske tvrđave ispod Zindan-kapije, predstavlja jedinstveno mesto srpske istorije i duhovnosti, gde se na upečatljiv način prepliću vera, stradanje i vojnička čast. Njena posebnost ogleda se i u neobičnom polijeleju izrađenom od ratnog materijala iz Prvog svetskog rata, koji svedoči o žrtvi srpskih vojnika u odbrani Beograda.
Ovaj hram, koji se vezuje za vreme despota Stefana Lazarevića, kroz vekove je delio sudbinu srpskog naroda. U njemu su čuvane mošti Svete Petke od kraja 14. veka pa sve do pada Beograda pod tursku vlast 1521. godine. Tokom osmanskog perioda, crkva je bila pretvorena u barutanu, da bi kasnije, posle velikih razaranja u Prvom svetskom ratu, bila obnovljena i 1925. godine dobila današnji izgled.
Posebnu simboliku nosi polijelej u crkvi, izrađen od pištoljskih i puščanih metaka, kao i od oficirskih sablji srpske vojske zaostalih iz borbi vođenih 1914. i 1915. godine. On nije samo umetnički predmet, već snažno svedočanstvo o ratnim stradanjima i veri koja je pratila srpske vojnike u najtežim trenucima.
U ovoj crkvi mnogi vojnici su se poslednji put pričestili pre odlaska na front. Nakon toga silazili su u rovove duž Save i Dunava, gde su vodili teške borbe protiv austrougarske vojske. Mnogi od njih nikada se nisu vratili, već danas počivaju u spomen-kosturnici u Jakšićevoj kuli, nedaleko od same crkve.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Taj put, od crkve, preko rovova do večnog počinka, simbolično oslikava sudbinu branilaca Beograda. Crkva Ružica tako ostaje trajni podsetnik na žrtvu i istrajnost naroda koji je slobodu skupo platio, ali je nikada nije dao bez borbe.
Piše: Stefan Stojanović
