U srcu Pećke Patrijaršije, duhovnog središta srpskog naroda, čuva se jedna od najpoštovanijih svetinja pravoslavnog sveta – čudotvorna ikona Presvete Bogorodice Pećke, simbol neprekinutog duhovnog kontinuiteta, vere i stradanja. Njena istorija prema crkvenom predanju povezuje apostolsko vreme – Vizantiju, Rusiju i Srbiju svedočeći o dubokim vezama pravoslavnih naroda i snazi vere koja nadživljava carstva i vekove.
Po predanju ikonu je ikonopisao Sveti apostol i jevanđelist Luka 48. godine, u Getsimaniji, kraj groba Presvete Bogorodice. U Carigrad ju je 460. godine preneo vizantijski car Lav Mudri, gde je čuvana u hramu Majke Božje sve do kraja 9. veka. Godine 898. ikona je preneta u Herson na Krimu, gde ju je dočekao knez Vladimir, potonji svetitelj koji se pred njom krstio i započeo krštavanje ruskog naroda, događaj od presudnog značaja za istoriju Rusije.
Krajem 10. veka ikona se nalazila u Velikom Novgorodu, potom u Nikeji, da bi je od carigradskog patrijarha dobio Sveti Sava Srpski, prilikom svoje hirotonije. Donevši je u Srbiju, Sveti Sava je ovu svetinju vezao za sudbinu srpske crkve. Kada je sedište patrijaršije preneto u Peć, ikona je tamo dobila svoje trajno mesto i od tada se naziva Pećkom.
Ikona Presvete Bogorodice Pećke danas stoji u posebnom tronu, bogato ukrašena zavetnim darovima vernika, kao svedočanstvo uslišenih molitvi. Narodno pamćenje beleži da je štitila grad od kuge, bila uteha u vekovima ropstva, isceljenje u bolesti i nada u najtežim trenucima. Njena uloga prevazilazi okvir jedne svetinje – ona je postala duhovni oslonac naroda u vremenu iskušenja.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Ikona Presvete Bogorodice Pećke, nije relikvija prošlosti, već živi znak duhovnog identiteta. U vremenu kada se istorija potiskuje, a svetinje relativizuju, ona podseća da narod koji zaboravi svoje duhovne temelje ostaje bez oslonca. Pećka ikona svedoči da snaga ne dolazi iz moći, već iz vere, i da se trajanje ne meri vekom države već dubinom duhovnog pamćenja.
Piše: Stefan Stojanović
