Pored Kostića, otvaranju izložbe „Crkve brvnare Republike Srpske“ su prisustvovali ministar zaštite životne sredine Sara Pavkov, državni sekretar u Ministarstvu kulture Dejan Antić, šef Predstavništva Republike Srpske u Srbiji Mlađen Cicović, gradonačelnik Niša Dragoslav Pavlović i druge zvanice iz javnog i političkog života.
Izložba je deo šireg ciklusa koji je započet projektom „Crkve brvnare Srbije“, a sada se nastavlja prikazivanjem 31 drvene crkve sa teritorije Republike Srpske. Kostić, rođen u Požarevcu, naglašava da ga sa tim sakralnim građevinama vežu lične uspomene iz detinjstva kada je posećivao majčinu porodicu sa leve strane Drine.
„Crkve brvnare su nastajale kada srpska država nije postojala, u teškim vremenima, kada je identitet bio pod pritiskom. One su bile tiha straža narodne vere i pamćenja“, rekao je Kostić za Politiku. Ističe da su ove bogomolje građene iz nužde, bez pomoći države, često bez poznatog ktitora, ali sa dubokom porukom – o postojanju, istrajnosti i nadi.
Kao i ranije, Kostić posetiocima približava tehniku rada. Objašnjava kako se kroz dobar kadar, svetlo i osećaj postiže efekat da fotografija izgleda trodimenzionalno, baš „kao da ste tamo“.
Naredna stanica za ovu izložbu je Banjaluka, gde će 9. januara, na Dan Republike Srpske, premijerno biti prikazan objedinjeni ciklus brvnara iz Srbije i Srpske. Najavljeno je i štampanje dve monografije, uz podršku Ministarstva kulture i blagoslov patrijarha Porfirija. Knjige će po najavama biti ponuđene kao literatura školskim bibliotekama.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Crkve brvnare nisu podizali vladari kako bi pokazali svoju moć. Pravili su ih slobodni seljaci na porobljenoj zemlji u tišini, skromno, od onoga što je bilo dostupno – drveta, zemlje, molitve – često krišom, kao spomenik veri koja je naš identitet očuvala kroz vekove. U njima se narod venčavao, krštavao, pričešćivao i molio Bogu, čuvajući nadu u bolje sutra. Danas su to vredni spomenici i živa uspomena na vreme ropstva, ali i na iskru slobode koja u čoveku, u nama Srbima, nikad nije ugašena.
Piše: Nina Stojanović
