Najstariji hotel u Novom Sadu je hotel „Vojvodina“, koji je izgrađen 1854. godine i smešten je u samom centru grada, na Trgu slobode. Prvobitno je nazvan Hotel „Carice Jelisavete“, po ženi cara Franje Josifa, a kasnije je dobio ime po kraljici Mariji, ženi kralja Aleksandra Karađorđevića, da bi od završetka Drugog svetskog rata poneo naziv koji je zadržao do danas.
Posebno je na popularnosti dobio kada je 1895. godine u dvorištu hotela izgrađeno pozorište Lazara Dunđerskog sa 650 mesta. Tu su po prvi put izvedeni delovi Šekspirovog „Hamleta“, a prvi prevodilac je bio čuveni pesnik Laza Kostić.
Jedna od najpoznatijih svetskih dramskih replika „To be or not to be“ kasnije je u srpskom jeziku opstala kao „biti ili ne biti“, a veliki Laza ju je preveo kao „trt-mrt, život ili smrt“.
Između dva rata, u prizemlju se nalazila kafana koja je bila središte najvažnijih okupljanja. Iz tog perioda ostala je zapisana zanimljiva anegdota da je u Novom Sadu tada podignut „Bilijarski štrajk“, koji se pročuo širom Evrope.
„U to vreme bilijar je bio naročito popularna igra, a za igru se čekao red. Godine 1937. izbio je pomenuti štrajk, jer je uprava hotela podigla cenu jednog sata igranja na 16 dinara. Igrači su sproveli bojkot, a kako bi pokazali da se ne šale i ‘dali na težini’ svojim zahtevima, čak su odredili i svoje pregovarače da sa upravom hotela postignu cenu od 12 dinara za sat bilijara. Posle dugih pregovora dogovor je postignut i sklopljen je mir, pa je uživanje i nadmetanje u omiljenoj igri moglo da se nastavi“, zapisali su novinari tadašnjih dnevnih novosadskih listova.
Pogled redakcije portala Vesti Online
„Vojvodina“ je ugostila mnoge slavne ličnosti iz javnog i kulturnog života, kao što su Laza Kostić, Miloš Crnjanski, vojvoda Marko Miljanov, princ Tomislav Karađorđević, a poznati mađarski književnik Lajoš Zilahi 1974. godine je umro u ovom hotelu.
Zbog toga je u čast Zilahiju prolaz koji spaja ulicu Kralja Aleksandra i dvorište Hotela „Vojvodina“ nazvan po njemu. Njegovo najpoznatije delo je „Ararat“, deo trilogije, a najpotresnije „Samrtno proleće“. Njegovim delima provejava duh aristokratske Mađarske, odnosno Austrougarske, a izuzetno živim opisima uspeva da gane čitaoca.
Piše: Siniša Kostić
