Nemačka ulazi u februar sa ozbiljnim rizikom od manjka gasa. Zima 2026. godine pokazuje se hladnijom i dužom nego što se očekivalo. Iako vlada u Berlinu poručuje da je snabdevanje stabilno, brojke sa terena i upozorenja industrije govore o drugačijoj realnosti – popunjenost skladišta spala je na oko 30% kapaciteta, što ponovo otvara pitanje održivosti nemačke energetske politike.
Prema podacima organizacije „Gas Infrastructure Europe“, zalihe gasa početkom februara iznose 32,9%, a u isto vreme prošle godine gasa je bilo 56% više. Grejna sezona je pritom, započeta sa tek 75% popunjenosti skladišta u novembru 2025. godine, znatno ispod proseka ranijih godina. Hladan januar ubrzao je potrošnju, a rezerve dnevno opadaju oko 1%, što bi značilo da industrijska lokomotiva Evrope gasa ima dovoljno za još približno 30 dana.
Nemačka je tokom 2025. godine uvezla više od 1.031 teravat-sata gasa. Najveći deo stigao je iz Norveške (44%), potom iz Holandije (24%) i Belgije (21 %). Rastuća zavisnost od tečnog prirodnog gasa iz Sjedinjenih Država čini sistem osetljivim na geopolitičke potrese i cenovne šokove. Industrija zato traži formiranje nacionalne strateške rezerve gasa, upozoravajući da bi u slučaju ekstremnih vremenskih uslova, poput zime kakva je bila 2010. godine dnevna potrošnja mogla da premaši uvozne kapacitete, što bi dovelo do planskih restrikcija u fabrikama i domaćinstvima.
Kritičari u Berlinu i van njega podsećaju da ovo nije iznenađenje, već posledica dugogodišnjeg kursa koji je još 2019. godine list Wall Street Journal opisao kao „najgluplju energetsku politiku na svetu“. Odbacivanje nuklearne energije i ubrzano gašenje elektrana na ugalj sprovedeni su bez adekvatne zamene u stabilnim izvorima. Nuklearne elektrane su zatvorene, a potpuni kraj korišćenja uglja planiran je do 2038. godine, a planovi za nove gasne elektrane smanjeni su sa 20 na 10 gigavata, čime je stvoren očigledan jaz u snabdevanju.
Studije upozoravaju da bi do 2030. godine u 28 od 30 analiziranih scenarija došlo do manjka gasa u najmanje jednom periodu. Dodatni rizik predstavlja oslanjanje na uvoz iz SAD, posebno u svetlu mogućih političkih promena u Vašingtonu što bi moglo da utiče i na cene i na dostupnost energenata.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Nemačka energetska politika postaje školski primer kako fanatično prihvatanje zelene agende može da podrije i najjaču evropsku ekonomiju. Umesto pragmatičnih rešenja i učenja iz sopstvenih grešaka, Berlin je izabrao put koji ga čini zavisnim od stranih dobavljača i geopolitičkih prilika. Kako evropski meteorolozi najavljuju zaokret i zahlađenja u narednom periodu, pa i godinama koje su pred nama, izvesno je da se Nemačka, ali i mnogo zemalja zapadne evrope energetski kreće u pogrešnom smeru.
Piše: Nina Stojanović
