Manastir Slanci, posvećen Svetom arhiđakonu Stefanu, jedna je od najstarijih i najstradalnijih svetinja u širem području Beograda, ali i tiho svedočanstvo istrajnosti srpske duhovnosti. Smešten na sedmom kilometru puta ka Velikom Selu, ovaj manastir vekovima je bio oslonac vere u vremenima državnog uspona, ali i narodnog stradanja.
Njegovi počeci vezuju se za vreme Svetog Save i kralja Dragutina, dok je najveći procvat doživeo u doba despota Stefana Lazarevića, kada Beograd postaje srpska prestonica. U tim godinama Slanci prerastaju u značajno monaško središte, prihvatajući monahe iz južnih krajeva koji su se povlačili pred osmanskim osvajanjima. Duhovni značaj manastira dodatno je učvršćen u vreme despota Đurđa Brankovića, koji je Slancima darovao deo moštiju Svetog arhiđakona Stefana.
Dolazak Turaka doneo je razaranje i krv. Iguman i više desetina manastirskih đaka bili su ubijeni, a bratstvo je krajem 17. veka napustilo manastir i potražilo spas u sremskim svetinjama. Povratak je bio spor i mukotrpan, uz nova stradanja tokom seoba u 18. veku. Ipak uprkos pustošenjima, manastir nije ugašen. Obnove su trajale decenijama, a u 20. veku započinje novo poglavlje, simbolično potvrđeno osvećenjem temelja nove crkve i konaka 1967. godine. Manastir je u današnje vreme postao mesto hodočašća zbog groba svetogorskog podvižnika shiarhimandrita Stefana Karuljskog.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Manastir Slanci podseća da se srpska istorija ne meri samo pobedama, već i opstankom. Rušen i napuštan, ali nikada izbrisan, on svedoči da narod koji čuva svoje svetinje čuva i sebe — bez obzira na cenu i vreme.
Piše: Stefan Stojanović
