Mladen St. Đuričić ostao je upamćen kao književnik čije je stvaralaštvo snažno povezalo srpsku kulturu sa svetom. Više od 200 njegovih pripovedaka, eseja i ratnih reportaža sa Solunskog fronta prevedeno je na engleski, francuski, nemački, ruski, slovački i esperanto, čime je njegovo delo ostvarilo širok međunarodni domet.
Rođen je 8. marta 1889. godine u Zablaću kod Šapca, u sredini koja je trajno oblikovala njegov pogled na ljude, reku i društvo. Školovanje je započeo u Nakučanima, nastavio u Šapcu, dok je dolazak u Beograd označio početak profesionalnog i književnog puta. Rano se vezao za brodarstvo, gde je od početnika stigao do zvanja kapetana rečne plovidbe. Toliko je bio srastao sa vodom da je koristio pseudonim Sava Drinčić, a svoja autentična iskustva pretočio je u prozu, zapise i hronike vremena.
Pored kapetanskog poziva, Đuričić je bio duboko prisutan u kulturnom životu svog vremena. Pokretao je časopise, osnivao književne klubove i bio jedan od ključnih aktera u oblikovanju međuratne književne scene. Kao jedan od osnivača domaćeg udruženja pisaca, aktivno je radio na promociji književnosti, a pod brojnim pseudonimima ostavio je impresivan opus romana, drama i istorijskih eseja, uz više od 1.500 tekstova objavljenih u štampi.
Ratne godine obeležile su njegovu biografiju, kako kroz učešće u balkanskim i Prvom svetskom ratu, tako i kroz rad ratnog dopisnika sa Solunskog fronta. Kao nosilac Albanske spomenice, svoja stradanja i pobede pretočio je u pisanu reč. Visoko priznanje Srpske akademije nauka i umetnosti za roman „Deveti val“, uz uvrštavanje pripovetke „Na santi leda“ u prestižnu nemačku antologiju 1938. godine, ostaju trajni dokazi njegove umetničke vrednosti. Preminuo je u Beogradu, ostavivši nasleđe koje i danas spaja književnost, istoriju i reku.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Poput tihe, a moćne reke, Đuričić je svojom rečju spojio daleke obale i ostavio neizbrisiv trag u matici srpske kulture, ploveći večno kroz naše sećanje.
Piše: Stefan Bogdanović
