Đorđe Dunđerski, zvani Goga, bio je pionir tenisa na ovim prostorima. Prvi sportista iz Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca koji je nastupio na Olimpijskim igrama, prvi Srbin na Vimbldonu i prvi reprezentativac Jugoslavije u Dejvis kupu. Danas je međutim, gotovo izbrisan iz kolektivnog sećanja, kao da istorija nije umela da sačuva sopstvene početke. Njegov život svedoči o tome kako se slava i ugled mogu pretvoriti u tišinu, zaborav i ličnu tragediju.
Rođen 1902. godine kao treći sin Jakova Jaše Dunđerskog, Goga je poticao iz porodice koja je decenijama bila simbol privredne, kulturne i nacionalne snage Srba u Vojvodini. Deo mladosti proveo je u Švajcarskoj, gde je otkrio tenis i brzo postao zapažen i cenjen igrač. Toliko je bio popularan da su ga savremenici upoređivali sa najvećim zvezdama tadašnjeg svetskog tenisa, gotovo onako kako se danas govori o Federeru.
U sportsku istoriju ušao je kao prvi teniser iz Kraljevine SHS na Olimpijskim igrama u Parizu 1924. godine, prvi Srbin koji je nastupio na Vimbldonu 1926. godine i prvi predstavnik Jugoslavije u Dejvis kupu 1927. godine U Zagrebu je branio boje naše države protiv Indije u prvom zvaničnom meču našeg tima. Tri godine zaredom osvajao je prvenstvo Švajcarske i s punim pravom nosi titulu utemeljitelja tenisa na ovim prostorima, u vreme kada je taj sport bio rezervisan za uzak krug ljudi.
Uoči Drugog svetskog rata vratio se u Jugoslaviju, verujući da pripada zemlji kojoj je doneo sportski ugled. Posle rata, kao i ostalim članovima porodice Dunđerski, imovina mu je oduzeta, a ime potisnuto u zaborav. Čovek koji je otvarao vrata svetskog sporta za svoju zemlju završio je život u staračkom domu u Futogu, u siromaštvu i tišini, preminuvši 1983. godine bez priznanja koje je zaslužio.
Sudbina Đorđa Goge Dunđerskog nije samo lična tragedija, već i ogledalo odnosa prema sopstvenoj prošlosti. Dok se danas slavi Novak Đoković kao najveći svih vremena, retko se postavlja pitanje ko je prvi utabao stazu kojom je srpski tenis krenuo.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Zaborav Đorđa Dunđerskog nije slučajan, već posledica dugog potiskivanja svega što je podsećalo na staru aristokratiju. Dok se raduje savremenim uspesima, društvo ima obavezu da vrati dostojanstvo onima koji su postavili temelje. Bez Goge Dunđerskog istorija srpskog tenisa nije potpuna, a bez istine o njegovoj sudbini ni naše pamćenje nije pošteno.
Piše: Stefan Stojanović
