Monahinja Jovana, rođena kao Sibila Ler u Nemačkoj, već gotovo 30 godina živi u Srbiji, gde je zamonašena u manastiru Soko Grad kod Ljubovije. Unuka je nemačkog generala Aleksandera fon Lera, komandanta odgovornog za bombardovanje Beograda 1941. godine. Saznanje o toj porodičnoj ulozi u ratu imalo je presudan uticaj na njenu odluku da se posveti monaškom životu u Srpskoj pravoslavnoj crkvi.
Rođena u nemačkoj aristokratskoj porodici i vaspitana u protestantskoj tradiciji, danas je monahinja Eparhije šabačke. Teret porodične istorije pratila ju je godinama, sve do susreta sa besedom patrijarha Pavla u manastiru Svetog Nikole na Sokolu, u kojoj je naglašeno da čovek ne bira poreklo, već odgovara za sopstvene postupke. Te reči označile su prelomni trenutak i donele unutrašnji mir.
Još tokom školovanja u Nemačkoj slušala je propovedi pastora koji je govorio o ponašanju Srba po završetku Drugog svetskog rata. Posebno je isticano da srpski logoraši 1945. godine nisu tražili osvetu, već su pokazali mir i ljudskost. Ti primeri snažno su uticali na njen odnos prema našoj zemlji.
Sa pravoslavljem se prvi put susrela u manastiru Himelstir u Nemačkoj, tokom liturgije koju je služio vladika Lavrentije. Nakon višegodišnjeg iskušeničkog puta primila je monaški čin i ime Jovana. Među najvažnije životne prelomnice ubraja prihvatanje pravoslavlja, zamonašenje i sticanje srpskog državljanstva.
Razloge prihvatanja pravoslavlja prepoznala je u bogosluženju, monaškom poretku, umetničkom nasleđu, crkvenoj muzici i ustaljenim običajima. Za svoju krsnu slavu odabrala je Sveta Tri jerarha, 12. februara.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Njen izbor prevazilazi ličnu prošlost i govori o snazi pravoslavlja koje ne poznaje granice porekla ni vremena. Takav put potvrđuje da vera ne nasleđuje teret istorije, već gradi smisao kroz slobodnu i lični duhovni poziv.
Piše: Stefan Bogdanović
