Na današnji dan, 15. novembra 1929. godine, Beograd je zastao na trenuta, kao da je sam grad znao da ispraća jednog od svojih najmoćnijih graditelja. Andra Stevanović, čovek koji je ceo svoj vek proveo na beogradskim ulicama, otišao je sa ovog sveta isto onako kako je i živeo: skromno, posvećeno i sa pogledom uvek okrenutim ka znanju.
Rođen 12. novembra 1859. u srcu Beograda, bio je dete grada koji je tek počinjao da gradi svoj novi identitet. Iz tog ranog sveta poneo je radoznalost i upornost, a iz Berlina, gde je studirao arhitekturu, vratio se sa znanjem koje je tadašnja Srbija retko imala. Sve što je umeo — a umeo je mnogo — podario je Beogradu.
Andra je bio među prvim redovnim profesorima novorođenog Beogradskog univerziteta. Umesto visokih položaja i većih počasti, izabrao je učionicu, tablu i strpljivi razgovor sa studentima. Izabrao je da gradi ljude, a preko njih i budućnost.
Ostavio je dubok trag u kamenu. Bavio se proučavanjem starih crkvenih spomenika, a istovremeno učestvovao u oblikovanju modernog arhitektonskog izraza Srbije i davao Beogradu prve konture evropskog grada. Njegove zgrade stoje danas kao svedoci vremena u kome je svaki detalj nosio pečat zanatske čestitosti — od zgrade Pravnog fakulteta i monumentalnog Tehničkog fakulteta, pa sve do drugih značajnih javnih objekata koji su oblikovali razvoj prestonice. Tako je svoj talenat pretočio u trajanje, u arhitekturu koja i danas čuva njegov potpis.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Kad se danas setimo Andre Stevanovića, setimo se čoveka koji nije tragao za slavom. Njegov najveći dar bio je onaj koji se ne vidi odmah: generacije inženjera koje je podigao, temelji znanja koje je utkao u Univerzitet i grad koji je voleo kao živo biće. Zato ovog 15. novembra, sa tihom zahvalnošću, Beograd kao da mu šapuće: hvala, profesore — što si ostavio trag koji traje.
Piše: Stefan Bogdanović
